—

Mijn advocaat.

—

Daarna nog één.

—

Mijn bank.

—

En daarna nog één.

—

Iemand die ik al veel te lang niet had gesproken.

—

Mijn tante.

—

Binnen een paar uur

was het spel veranderd.

—

Niet zichtbaar.

—

Nog niet.

—

Maar fundamenteel.

—

Toen kwamen de berichten opnieuw.

—

Meer.

—

Scherper.

—

Eleanor deze keer.

—

“Je maakt een grote fout.”

—

Ik las het.

—

Legde mijn telefoon neer.

—

En ademde rustig uit.

—

Nee.

—

Dit keer niet.

—

De fout was al gemaakt.

—

Door hen.

—

Later die middag

liet ik mijn trouwjurk ophalen.

—

Niet om te bewaren.

—

Maar om los te laten.

—

Sommige symbolen

verdienen geen tweede kans.

—

Tegen de avond

zat ik bij het raam van mijn hotelkamer.

—

De stad bewoog onder me.

—

Normaal.

—

Onverschillig…………..

Lees verder op de volgende pagina.