Ik had alles netjes afgewerkt.
Geen drama.
Alleen waarheid.
Later die dag
Toen ik thuiskwam, opende ik zijn sokkenlade.
De plek waar zijn trouwring altijd lag, was leeg.
Ik sloot de lade rustig.
Zes maanden had ik gekeken hoe hij ons huwelijk aflegde als een accessoire dat alleen gedragen werd wanneer het hem uitkwam.
Vandaag had ik hem iets gegeven dat hij nooit meer kon afleggen.
De waarheid.
Epiloog
De scheiding werd snel geregeld. Het bewijs was te duidelijk, zijn reputatie beschadigd, zijn leugens ontmaskerd.
Mensen vroegen me later of het wraak was.
Ik antwoordde altijd hetzelfde:
— “Nee. Het was een herinnering.”
Een herinnering dat respect geen accessoire is dat je uitdoet voor een reis.
En dat sommige koffers…
meer bevatten dan alleen bagage.