“NEE!” schreeuwde hij steeds opnieuw.

Zijn stem galmde door de hele terminal. Mensen draaiden zich om. Beveiligers keken elkaar aan. Een vrouw achter mij liet haar koffie vallen.

Ik bleef rustig staan achter de glazen wand.

Precies waar ik wilde zijn.

Wat ze in zijn koffer vonden

De beveiligingsmedewerker haalde het voorwerp langzaam uit de koffer.

Een felroze doos.

Groot. Onmogelijk te missen.

Op de bovenkant stond in dikke zwarte letters:

“VOOR MARK — VAN JE VROUW.”

Een gespannen stilte viel.

De agent opende de doos.

Binnenin lag geen explosief. Geen verboden voorwerp.

Maar iets veel erger voor Mark.

Honderden afgedrukte foto’s.

Foto’s van hem met een andere vrouw.

In restaurants. In hotels. Hand in hand op straat. Zoenend bij een taxi. Data, locaties en hotelnamen stonden onder elke foto.

Bovenop lag een kleine envelop.

De agent haalde een kaart eruit en las hardop:

— “Omdat je je trouwring niet draagt op zakenreis, dacht ik dat je misschien vergeten was dat je getrouwd bent. Laat me je geheugen opfrissen.”

Mensen begonnen te fluisteren.

Iemand lachte zacht.

Mark begon zichtbaar te trillen.

De tweede schok

Maar dat was nog niet alles.

Onder de foto’s lag een dikke map met documenten. De beveiliging bladerde erdoor.

— “Wat is dit, meneer?”

Mark probeerde de map te grijpen.

— “Privé! Geef dat terug!”

Te laat.

Het waren kopieën van hotelboekingen op zijn naam. Bankafschriften. Overboekingen naar dezelfde vrouw. En bovenop lag een officieel document.

De agent las:

— “Echtscheidingsaanvraag… reeds ingediend.”

Mark keek rond alsof de wereld instortte.

Toen zag hij mij.

Achter het glas.

Rustig. Stil. Met mijn handen in mijn jaszakken.

Zijn gezicht vertrok van woede en paniek tegelijk…………………

Lees verder op de volgende pagina.