En scheuren verdwijnen niet omdat je ze negeert.
Op een avond zat hij weer aan de keukentafel, zijn telefoon voor zich, maar zonder ernaar te kijken.
“Ik heb haar geblokkeerd,” zei hij ineens.
Ik haalde mijn schouders op.
“Dat is iets wat je voor jezelf doet,” antwoordde ik. “Niet voor mij.”
Hij knikte langzaam.
Weer die stilte.
Maar deze keer was het anders.
Niet leeg.
Niet gespannen.
Eerder… eerlijk.
En dat was misschien wel het begin van iets. Of het einde.
Soms lijken de grootste gevolgen te komen uit één moment.
Maar in werkelijkheid zijn het de kleine keuzes ervoor die alles bepalen.
Hij dacht dat die zeven dagen een ontsnapping waren.
Maar uiteindelijk waren ze een confrontatie.
Met haar.
Met de waarheid.
En vooral… met zichzelf.
En dat is iets waar je niet zomaar van wegloopt.