begon de muziek te stoppen.

Victor Laurent stond op het punt een toost uit te brengen.

Alle ogen waren op hem gericht.

En dat was het moment waarop Dana naar voren rende.

— WACHT! riep ze.

Haar stem sneed door de zaal als een mes.

Iedereen draaide zich om.

Stilte.

Volledig.

Schokkend.

Dana stond daar.

Klein.

Gebroken.

Maar met iets in haar armen dat alles veranderde.

De bruid verstijfde.

Haar gezicht verloor alle kleur.

Haar adem stokte.

Want ze herkende meteen…

de deken.

Dana stapte naar voren.

Langzaam.

— Ik… ik heb dit gevonden… zei ze, hijgend.

Ze keek recht naar de bruid.

— Jij was het… toch?

Een golf van gefluister ging door de zaal.

— Waar heeft ze het over…?

— Wat gebeurt hier?

Victor keek verward.

— Wat bedoel je? vroeg hij.

Dana slikte.

Toen tilde ze de baby een beetje op.

— Ze heeft hem weggegooid… in het vuilnis… vannacht… fluisterde ze.

De zaal bevroor.

Letterlijk.

Niemand bewoog.

Niemand ademde.

— Dat is een leugen! riep de bruid plots.

Maar haar stem… brak.

Haar ogen flitsten naar de baby.

En dat was genoeg.

Dana stapte dichterbij.

— Je droeg een zwarte auto… je keek rond… je was bang… zei ze. — Maar ik zag je.

De bruid begon te trillen.

— Stop… fluisterde ze.

Victor keek haar aan.

Lang.

Doordringend………………..

Lees verder op de volgende pagina.