Hij boog iets naar voren, net genoeg om het ongemakkelijk te maken.

“Ik dacht dat het… leerzaam voor je zou zijn,” vervolgde hij. “Om te zien hoe mensen zoals wij leven.”

Toen kwam de laatste steek, verpakt in zijde:

“Formele kleding verplicht. Lange avondjurk. Ik weet zeker dat je dat wel zult… regelen.”

Toen hij wegliep, bleef Patricia alleen achter, de envelop zwaar in haar handen. Ze las de details: een locatie die ze alleen uit tijdschriften kende, een diner dat meer kostte dan haar jaarsalaris, etiquettevoorschriften geschreven als wetten.

Toen drong het tot haar door.

Het was geen uitnodiging.

Het was een val.

Die avond, in haar kleine appartement in Iztapalapa, las haar huisgenote Sofía de kaart en snoof spottend.

“Hij zet je te kijk.”

Patricia probeerde hoopvol te klinken. “Misschien is hij gewoon—”

“Sebastián Vargas is nooit ‘gewoon’ iets,” onderbrak Sofía haar. “Hij wil dat je daar bent zodat mensen staren. Zodat hij kan lachen. Zodat hij kan zeggen: ‘Kijk eens wat ik heb binnengesleept.’………….

Lees verder op de volgende pagina.