Maar zodra we aan tafel gingen zitten, deed haar vader me spijt krijgen dat ik was gekomen.

Hij stelde zich voor als Hendrik, een man met een harde blik en een houding die meteen duidelijk maakte dat hij gewend was te domineren. Zijn handdruk was stevig, bijna pijnlijk, alsof hij meteen wilde testen wie ik was. Haar moeder, Marianne, glimlachte beleefd, maar haar ogen observeerden me alsof ik een product was dat gekeurd moest worden.

We waren nog niet eens gaan zitten of Hendrik vroeg al:

“Dus… wat verdien jij precies?”

Ik lachte ongemakkelijk, denkend dat het een slechte grap was. Olivia keek naar haar menukaart, alsof ze het gesprek niet hoorde.

“Ik werk als projectmanager in de bouw,” antwoordde ik voorzichtig. “Het is stabiel werk.”

“Stabiel,” herhaalde hij, met een lichte grijns. “Maar cijfers zeggen meer dan woorden.”

Er viel een stilte. Ik voelde hoe mijn wangen warm werden. Marianne nam een slok water en zei niets.

“Ik vind het belangrijk,” ging Hendrik verder, “om te weten of een man zijn gezin kan onderhouden. Olivia is gewend aan een bepaald niveau.”

Ik keek naar Olivia, verwachtend dat ze zou ingrijpen. Ze glimlachte zwak.

“Papa bedoelt het niet verkeerd,” zei ze zacht. “Hij is gewoon direct.”

Direct was een mild woord.

Toen het eten werd besteld, ging het niet beter. Hendrik vroeg waar ik was opgegroeid, wat mijn ouders deden, of zij een eigen huis hadden, en of er “problemen” waren geweest in mijn jeugd. Het voelde niet als interesse, maar als een verhoor.

“Mijn ouders zijn gescheiden,” zei ik uiteindelijk. “Maar ze hebben me goed opgevoed.”

Hendrik trok zijn wenkbrauwen op. “Tja. Dat zie je tegenwoordig vaak. Niet ideaal.”

Dat was het moment waarop ik wist dat deze avond iets zou veranderen.

Marianne mengde zich eindelijk in het gesprek.

“En hoe zien jullie de toekomst?” vroeg ze. “Waar willen jullie wonen?”

“In de stad,” zei ik. “Dicht bij ons werk. Olivia en ik hebben het daar al over gehad.”

Marianne keek naar haar dochter. “Dat is niet wat wij hebben afgesproken.”

Ik draaide me naar Olivia. “Afgesproken?”

Ze slikte. “Mijn ouders vonden het belangrijk dat we dichtbij hen zouden wonen. Op het platteland. In het huis naast hen…………

Lees verder op de volgende pagina.