Aller au contenu“Voordat we afsluiten, willen we iemand in het zonnetje zetten. Iemand die al meer dan twintig jaar een onmisbaar onderdeel is van deze school.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Niet alleen omdat ze haar werk uitzonderlijk goed doet,” ging hij verder, “maar omdat ze generaties leerlingen heeft gezien, geholpen, getroost en beschermd — vaak zonder dat iemand het merkte.”
De deuren aan de zijkant van de aula gingen open.
En daar stond mijn oma.
Niet in haar schoonmaakuniform, maar in een eenvoudig, donkerblauw jasje. Haar rug recht. Haar kin omhoog. Ze zag er kleiner uit dan al die ouders in dure kleding — maar tegelijk groter dan iedereen in die ruimte.
Er ging een zacht geroezemoes door de zaal.
“Veel mensen weten dit niet,” zei de directeur, “maar mevrouw De Vries was vóór haar pensioen docent Nederlands. Ze heeft hier jarenlang lesgegeven, totdat ze besloot haar man te verzorgen tijdens zijn ziekte. Na zijn overlijden bleef ze werken — niet omdat ze moest, maar omdat ze wilde bijdragen. Omdat deze school haar tweede thuis is…….