Peter zei niets.

Zijn schouders zakten langzaam naar beneden, alsof het gewicht dat hij al jaren droeg eindelijk te zwaar werd.

“Zeg het,” zei ik. Mijn stem was laag, maar trilde. “Wat weet ik niet over mijn eigen kind?”

De keuken voelde plots te klein. Te warm. Mijn schoonmoeder en haar zus stonden stokstijf bevroren bij het aanrecht. Ze zeiden niets meer. Hun ogen verraadden paniek.

Peter ging zitten. Hij durfde me niet aan te kijken.

“Toen je voor het eerst zwanger was…” begon hij, “was ik bang.”

“Bang waarvoor?” vroeg ik scherp.

“Voor mijn ouders. Voor hun oordeel. Voor… alles.”

Mijn hart begon te bonzen.

“Peter,” zei ik langzaam, “als je nu niet eerlijk bent, is dit voorbij. Begrijp je dat?”

Hij knikte. Tranen vielen op zijn handen.

“Mijn moeder wilde dat we tests deden,” zei hij. “Genetische tests. Ze zei dat het nodig was. Dat ‘problemen’ in onze familie niet getolereerd werden.”

Mijn maag trok samen.

“Wat voor problemen?”

Hij slikte.

“Het eerste kind… onze eerste baby… had een afwijking. Een lichte. Iets dat waarschijnlijk nooit zijn leven zou hebben beïnvloed.”

Ik voelde hoe de wereld begon te kantelen.

“Wat bedoel je met had?”

Hij keek eindelijk op. Zijn ogen waren rood.

“Mijn ouders hebben me onder druk gezet. Ze zeiden dat het beter was om ‘opnieuw te beginnen’. Dat jij het niet zou aankunnen. Dat het beter was als jij dacht dat je een miskraam had.”

De woorden sloegen me uit de adem.

“Wat… heb jij gedaan?” fluisterde ik.

“Ik was zwak,” zei hij. “Ik liet hen beslissen. Ik liet hen de arts spreken. Ik liet hen liegen………..

Lees verder op de volgende pagina.