Aller au contenuMiranda zat op de achterbank, zonder zonnebril. Haar handen trilden.
— Oma… — fluisterde ze toen ze mij zag. — Ik wilde alleen maar erbij horen.
Ik keek naar haar.
Niet boos.
Niet schreeuwend.
Alleen moe.
— Je hebt niet alleen geld gestolen, — zei ik rustig. — Je hebt vertrouwen gestolen.
Ze begon te huilen. Echt huilen. Geen toneel.
De auto werd in beslag genomen.
Het grootste deel van het geld kon worden teruggehaald.
Niet alles.
Maar genoeg.
Miranda mocht een tijd niet bij mij wonen. Ze moest leren wat verantwoordelijkheid betekende. Werken. Sparen. Wachten.
Maanden later kwam ze terug. Zonder nagels. Zonder bravoure.
Ze gaf me een envelop. Binnenin: haar eerste loonstrookje.
— Ik begrijp het nu, — zei ze zacht. — Niet wat ik heb… maar wat ik kan opbouwen.
Ik knikte.
Mijn geld was nooit het belangrijkste geweest.
Wat ik wilde nalaten
was een les.
En die…
had ze eindelijk geleerd.