Ik begon te lezen met bonzend hart.

Het papier was vergeeld, maar de woorden waren helder. Dit was zonder twijfel het originele testament van mijn moeder. Het document was gedateerd drie maanden vóór haar overlijden en ondertekend door haar én twee getuigen. Mijn adem stokte toen ik mijn naam zag staan — niet één keer, maar meerdere keren.

Volgens dit testament werd het bezit van mijn moeder eerlijk verdeeld. De helft van haar spaargeld was voor mij. De andere helft voor Caitlin.

Maar het belangrijkste: het huis — haar huis — was volledig aan mij nagelaten.

Mijn knieën begaven het bijna. Ik moest op het bed gaan zitten, terwijl de herinneringen aan de laatste maanden met mijn moeder door mijn hoofd flitsten. Al die avonden waarop ze mijn hand vasthield. Al die momenten waarop ze zei:

“Dank je dat je er bent.”

Ik dacht aan Caitlin. Aan haar afstand. Aan haar kille stem aan de telefoon.

Tranen stroomden over mijn wangen, maar dit keer waren het niet alleen tranen van verdriet. Het was ook opluchting. Bevestiging. Mijn moeder had me niet vergeten. Integendeel.

Onderaan het testament zat een korte handgeschreven brief, vastgemaakt met een vergeelde paperclip. Ik herkende meteen haar sierlijke handschrift.

“Mijn lieve dochter………………

Lees verder op de volgende pagina.