De maatschappelijk werker vroeg zacht aan mijn dochter:

“Waarom huilde je toen mama buiten stond?”

Mijn dochter dacht even na en zei toen:

“Omdat de deur haar opat.”

De vrouw stopte even met schrijven.

Soms zeggen kinderen de waarheid eenvoudiger dan volwassenen ooit kunnen.

Het onderzoek werd serieuzer dan Will had verwacht. Er werd gekeken naar patronen. Naar eerdere meldingen. Naar berichten die ik had bewaard. Naar foto’s van die avond waarop mijn handen rood en gezwollen waren van de kou.

Wat voor hem “een grap” was geweest, kreeg nu een naam:

Onveilig gedrag.

Psychologische controle.

Risico tijdens zwangerschap.

Tijdens de eerste zitting probeerde Will charmant te zijn. Rustig. Redelijk. Hij zei dat ik emotioneel was door de hormonen. Dat hij alleen maar een punt wilde maken.

De rechter keek hem lang aan.

“Een punt,” zei ze langzaam, “maak je niet door een zwangere vrouw in extreme kou buiten te sluiten.”

Er viel een stilte in de rechtszaal…………

Lees verder op de volgende pagina.