Toen we die avond vertrokken, wist ik niet dat dat moment de scheidslijn zou worden tussen twee levens.

Bij mijn zus thuis vielen de kinderen snel in slaap. Alsof hun kleine lichamen eindelijk begrepen dat we veilig waren.

Ik zat op de rand van het bed, mijn hand op mijn buik, voelde de baby bewegen en dacht:

Hoe is het zover gekomen?

Het begon niet met de kou.

Het begon niet met de gesloten deur.

Het begon met kleine woorden.

Met: “Je overdrijft.”

Met: “Je begrijpt het niet.”

Met: “Ik weet wat beter is.”

Het sloop langzaam naar binnen… tot het normaal voelde.

De volgende ochtend diende mijn advocaat een verzoek in voor tijdelijke bescherming en voorlopige voogdij. Ik wilde geen drama. Geen wraak.

Alleen grenzen.

Will reageerde niet kalm.

De berichten begonnen meteen:

“Je vernietigt ons gezin.”

“De kinderen zullen je haten.”

“Je bent veel te gevoelig.”

Vroeger zouden die woorden me hebben gebroken.

Nu niet meer.

Een week later kwam de jeugdzorg langs bij mijn zus thuis. Ze spraken met mij. Daarna met de kinderen……………

Lees verder op de volgende pagina.