Als je mij mist, kijk dan naar de lucht. Of teken iets. Of aai Baxter. Dan ben ik er een beetje.

Ik ben niet bang. Dat hoef jij ook niet te zijn.

Hou je van me zoals ik van jou hou.

Altijd.

Lily

Ik kon mijn tranen niet meer tegenhouden. Maar voor het eerst voelde het huilen niet als verdrinken. Het voelde als ademhalen na lange tijd onder water te zijn geweest.

Die avond besloten mijn man en ik iets wat we tot dan toe hadden vermeden: we spraken over Lily. Niet alleen over haar dood, maar over haar leven. Over hoe ze altijd haar sokken verkeerd om aantrok. Hoe ze uren kon tekenen zonder iets te zeggen. Hoe ze iedereen een bijnaam gaf.

We lachten. En we huilden. Soms tegelijk.

Langzaam begonnen we opnieuw ritme te vinden. Kleine stappen. Ik ging weer koffie drinken in de tuin. Hij begon korte wandelingen te maken. Baxter liep trots voorop, alsof hij ons begeleidde.

Op een dag stelde mijn man iets voor wat me eerst angst aanjoeg.

“Misschien,” zei hij voorzichtig, “kunnen we iets doen met Lily’s tekeningen. Iets goeds.”

Ik keek hem aan. “Wat bedoel je?”

“Een kleine tentoonstelling. Voor kinderen. Of een kunsthoek in de bibliotheek. Iets dat blijft.”

Het idee nestelde zich in mijn hart.

Een maand later hingen Lily’s tekeningen in de lokale bibliotheek. Niet als iets groots of dramatisch, maar als iets zachts. Onder elke tekening stond één zin…………..

Lees verder op de volgende pagina.