Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. De baby in mijn armen bewoog zacht, alsof hij aanvoelde dat er iets mis was. Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat Gerda en Linnea het in de kamer ernaast konden horen.

Wat voor waarheid?

Ik bleef stil zitten, wiegend, ademhalend, luisterend.

Gerda zuchtte diep, zichtbaar geïrriteerd. “Lucas had eerlijk moeten zijn vanaf het begin. Zij denkt dat alles zo perfect is. Maar dat kind…” Haar stem daalde tot een fluistering. “Hij hoort niet volledig bij onze familie.”

Linnea antwoordde met een scherpe toon. “Stel je voor dat ze het ooit te weten komt. Dat zij begrijpt waarom jullie zo nerveus worden als Rowan in de buurt is. Waarom jij hem nooit te lang vasthoudt.”

Mijn vingers verstijfden om de dekentje van de baby. Mijn maag draaide om. De kamer voelde plots te klein, te warm, alsof de muren dichterbij kwamen. Wat bedoelden ze? Welke waarheid kon Lucas verborgen hebben?

Toen hoorde ik Linnea iets zeggen dat mijn wereld deed kantelen:

“Het was een vergissing van zijn kant, natuurlijk. Hij was jong. Een andere vrouw. En dat kind… tja. Haar rood haar bewijst alles.”

Mijn hart stopte.

Ze bedoelden… dat Rowan niet van Lucas was? Dat Lucas een geheim verleden had? Of… dat ze dachten dat ik iets verborgen hield?

Ik wist niet meer of ik moest huilen of schreeuwen.

Een paar minuten later kwam Lucas de trap op, half slaperig. Hij glimlachte naar me zoals altijd, warm en zacht. “Alles goed?” fluisterde hij………

Lees verder op de volgende pagina.