Aller au contenuDe volgende ochtend zaten we allemaal in de woonkamer, alsof niemand echt had geslapen. De stilte hing zwaar, alleen doorbroken door het zachte getik van de klok aan de muur. De tweeling wist niet precies wat er speelde, maar ze voelden dat er iets groots in de lucht hing.
Om precies negen uur stopte een donkere sedan voor ons huis. Een net geklede man stapte uit, een leren aktetas in zijn hand. Hij keek even naar het huis, ademde diep in en liep toen naar de voordeur.
Ik deed open.
“Mevrouw Pavetta?” vroeg hij beleefd.
Ik knikte.
“Kom binnen, meneer Worthing.”
Hij begroette Geralt met een stevige handdruk en glimlachte vriendelijk naar de kinderen. Ciri stond dicht bij de jongens, alsof ze hen wilde beschermen tegen wat er ook zou komen.
De advocaat nam plaats aan de eettafel en legde zijn aktetas voor zich neer.
“Laat ik beginnen met te zeggen,” zei hij rustig, “dat deze situatie bijzonder is, maar niet ongewoon in mijn vak. Meneer Kaelan Reeve wilde vóór zijn overlijden twee dingen: duidelijkheid en bescherming voor de tweeling.”
Hij haalde een envelop uit zijn tas. De naam Eskel & Coën stond erop, in keurige handgeschreven letters.
“Voordat ik dit open,” vervolgde hij, “moet u iets weten over hem……………..