„We hebben nagedacht over wat jullie zeiden,” begon ik. „En we begrijpen dat jullie je zorgen maken over de toekomst. Dus we hebben maatregelen genomen.”

Marcus knikte zelfvoldaan, alsof hij verwachtte dat we een spaarplan zouden overhandigen. Olivia trok haar notitieboekje uit haar tas. Caroline zat rechtop, alsof ze klaar was om ons te prijzen voor ‘verantwoordelijkheid’.

Gerald haalde diep adem. „We zijn bij onze advocaat geweest.”

De drie verstijfden lichtjes.

„We hebben ons testament aangepast,” vervolgde hij.

Caroline glimlachte, maar die glimlach stierf meteen toen ik de volgende zin uitsprak: „Jullie erven niets… tenzij jullie stoppen met ons geld als vanzelfsprekend te zien.”

Olivia’s mond viel open. „Wat bedoel je?”

Gerald keek hen strak aan. „Jullie hebben ons behandeld alsof we beheerders van jullie toekomst zijn, niet als jullie ouders. Alsof we moeten sparen zodat jullie ooit een vette cheque krijgen. Dat stopt nu.”

Marcus kwam overeind, zichtbaar verontwaardigd. „Maar dat is belachelijk! We proberen jullie te beschermen!”

„Nee,” zei ik. „Jullie probeerden ons te controleren.”

Caroline keek verloren. „En wat als… we het niet eens zijn met die voorwaarde?”

Gerald haalde zijn schouders op. „Dan gaat alles wat we hebben naar goede doelen en studiebeurzen. Wij zijn vrij om van ons leven te genieten, met of zonder jullie goedkeuring…….

Lees verder op de volgende pagina