Laura bladerde verder. Met elke pagina werd haar blik donkerder. “Er staan transacties op die ik nooit heb gedaan… grote bedragen. En hier…” Ze wees op een regel met trillende vinger. “Dit is mijn handtekening. Maar ik heb dit nooit ondertekend.”

Emma’s adem stokte. “Denk je dat zij…?”

Laura schudde haar hoofd. “Ik weet het niet. Ik wil geen beschuldigingen uiten. Maar dit… dit ziet er niet goed uit.”

Ze ging aan de tafel zitten, diep nadenkend. “Ik vrees dat Caroline misschien ergens in betrokken is geraakt waar ik niets van afwist. Of… ze probeert iemand te beschermen. Of juist iemand in de problemen te brengen.” Ze keek naar haar dochter. “Maar wie bedoelde ze met ‘die gek’?”

Emma voelde de spanning in haar buik. “Denk je dat het over papa gaat?”

Laura verstijfde.

Er viel een stilte, zwaar en scherp als glas.

“Emma… ik weet het niet,” zei Laura uiteindelijk. “Maar ik ga dit niet negeren. Ik wil eerst begrijpen wat hier speelt voordat ik iemand bel.”

Ze stond op en pakte haar telefoon. “Ik moet Caroline spreken. Direct.”

Maar net toen ze het nummer wilde intoetsen, klonk er een zachte ping. Een bericht. Van… Caroline.

Laura opende het.

« Gebruik de documenten vanavond. Wacht op mijn telefoontje. Vertrouw me. »

Laura en Emma staarden naar het scherm.

“Waarom zou ze willen dat ik de politie bel?” fluisterde Laura. “En waarom dit alles zonder uitleg?”

Emma keek naar haar moeder, angstig maar vastberaden. “Mama… wat als ze jou probeert te beschermen? Wat als iemand jou probeert te beschuldigen?”

Laura dacht na. “Het kan zijn… Het is geen geheim dat ik problemen had met een collega op het werk. Iemand die me al maanden probeert te saboteren. Maar dit…” Haar blik gleed naar de papieren. “Dit is veel groter dan dat…………

Lees verder op de volgende pagina