Emma stond verstijfd in de deuropening van haar kamer. Haar moeders auto stopte voor het huis en ze hoorde de motor uitgaan. Ze wist dat ze iets moest doen, maar haar gedachten waren een warboel. De envelop… de vreemde woorden van tante Caroline… en vooral dat ene zinnetje dat bleef echoën: “Vanavond mag ze de politie bellen.”

De deur ging open.

“Emma? Lieverd? Ik ben thuis!” riep Laura opgewekt.

Emma slikte en liep langzaam naar beneden. Haar moeder hing haar jas aan de kapstok – dezelfde jas waarin de mysterieuze envelop nog steeds zat. Emma’s ogen bleven erop gericht, alsof de stof zelf een geheim vasthield.

“Hoe gaat het met je koorts?” vroeg Laura terwijl ze haar dochter een zachte kus op het voorhoofd gaf.

“Het… het gaat wel beter,” antwoordde Emma met een trilling in haar stem.

Laura merkte het meteen. “Wat is er? Je ziet bleek. Is er iets gebeurd?”

Emma haalde diep adem. Ze wilde niets verkeerds zeggen, maar ze kon ook niet zwijgen. “Mama… tante Caroline was hier.”

Laura trok verrast haar wenkbrauwen op. “Caroline? Hier? Hoezo dat?”

“Ze… kwam binnen met haar sleutel.” Emma voelde haar hart sneller kloppen. “Ze ging direct naar jouw jas. Ze stopte er iets in. Een soort… dikke envelop. En ze belde met iemand. Ik hoorde haar zeggen dat jij ‘vanavond de politie mocht bellen’ en dat ‘die gek niets zou vermoeden’.”

De woorden hingen zwaar in de lucht. Laura’s gezicht verstarde; haar ogen zochten automatisch de zak van haar jas.

“Emma,” zei ze zacht, “blijf jij even hier.”

Maar Emma volgde haar toch en keek toe hoe haar moeder langzaam de envelop uit haar jaszak haalde. Een witte, dikke envelop zonder naam. Het papier voelde zwaar aan, alsof het de sleutel tot een waarheid bevatte die niemand wilde kennen.

Laura aarzelde.

“Misschien is dit een misverstand,” mompelde ze, maar haar stem klonk allesbehalve zeker.

Ze maakte de envelop open. Binnenin zat een stapel documenten, zorgvuldig samengebonden met een elastiek. Laura bekeek de eerste bladzijde… en werd lijkbleek.

“Mama?” fluisterde Emma.

Laura knipperde snel met haar ogen. “Dit… dit zijn bankafschriften. Van mij. Maar ik heb deze nooit opgevraagd.”

Emma voelde een koude rilling. “Waarom zou tante Caroline zoiets hebben?…………..

Lees verder op de volgende pagina