Aller au contenu“Hij heeft aanvallen.”
Mijn hart bonsde.
“Aanvallen die iemand probeert te verbergen.”
Mijn adem stokte volledig.
Iemand?
Wie?
Ze slikte.
Voor het eerst zag ik angst in haar ogen.
“U moet stoppen met vertrouwen op de verkeerde mensen.”
Een lange stilte.
En toen…
“Vooral op uw schoonzus.”
De wereld leek stil te vallen.
Beatrice?
Nee.
Dat kon niet.
Of toch?
Mijn gedachten schoten terug.
De constante druk.
De opmerkingen.
De drang om de voogdij te krijgen.
De manier waarop ze Leo altijd vermeed.
Mijn maag draaide om.
Elena ging weer zitten.
Pakten Noah zachtjes op.
En fluisterde, bijna breekbaar:
“Ik probeer ze te beschermen… zolang ik kan.”
Ik sprong recht.
Alles in mij schreeuwde dat ik NU moest handelen.
Niet morgen.
Niet later.
Nu.
Binnen twintig minuten zat ik in mijn auto.
De regen sloeg tegen de voorruit.
Mijn handen trilden op het stuur.
Toen ik de villa binnenstormde…
was het stil.
Te stil.
“ELENA?” riep ik.
Geen antwoord.
Ik rende naar de kinderkamer………………..