Aller au contenuLily wilde mijn hand niet loslaten.
Later die avond, in het ziekenhuis in Columbus, zat ik tussen hen in. Dylan met een verband rond zijn schouder. Lily slapend tegen mijn zij.
“Het spijt me,” fluisterde hij. “Ik dacht dat ik het zelf kon oplossen. Ik wilde jou niet ongerust maken.”
Ik keek naar hem — mijn volwassen zoon, die ineens weer de jongen van zeven was die bang was voor onweer.
“Je hoeft me niet te beschermen tegen de waarheid,” zei ik zacht. “Dat is mijn taak geweest. En zal dat altijd blijven.”
Mark werd diezelfde nacht opgepakt. Een buur had een onbekende auto zien wegrijden en een kenteken onthouden.
Maar wat mij het meest bijbleef, was niet de angst.
Het was Lily’s stem.
Red eerst papa.
Zelfs vastgeketend, zelfs bang, dacht ze aan hem.
En toen besefte ik iets wat die middag had kunnen eindigen in tragedie:
We waren niet alleen overlevenden.
We waren een familie.
En zolang ik ademhaal, zal niemand mijn familie ooit nog zo alleen achterlaten.