“Waarom heb je me dit niet eerder verteld?” vroeg ik, mijn stem iets zachter, maar nog steeds vol pijn.

“Omdat ik wist dat je er kapot van zou zijn,” zei Mason. “Ik had niet het recht om je te dwingen dit te horen. Maar ik wil dat je weet dat het niet jouw schuld is, Tessa. Dit is niet iets wat jij hebt veroorzaakt.”

Ik ademde diep in. “Het is moeilijk te accepteren. Alles, alles is veranderd, Mason. Ik weet niet eens wie mijn vader nu is.”

Hij knikte begrijpend. « Het is een proces. Maar ik wil je niet verliezen. Als je ooit met iemand wilt praten, ben ik er. »

Dat was het. Hij stond op, keek me aan en vertrok, maar zijn woorden bleven hangen. Ik wist niet zeker of ik ooit hetzelfde zou kunnen voelen over mijn vader. Maar wat ik wel wist, was dat ik tijd nodig had. Tijd om mezelf weer te vinden, tijd om te begrijpen hoe dit alles had kunnen gebeuren.

De dagen daarna kwamen en gingen, en ik ging door een intense periode van rouwen, niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor het idee van mijn vader die ik had gehad. Het voelde alsof ik zowel mijn ouders als het idee van wat een familie moest zijn, verloor.

Op een dag besloot ik, na veel wikken en wegen, mijn vader opnieuw te confronteren. Ik belde hem, en hij was nerveus toen ik hem vroeg om langs te komen.

Toen hij de kamer binnenkwam, was er geen gezellige begroeting, geen warme knuffel. Alleen een stilte die zich als een wolk om ons heen verzamelde.

“Je hebt gelijk, Tessa,” zei hij, zijn stem schor. “Ik weet dat ik je heb teleurgesteld. Het spijt me. Ik had je alles moeten vertellen. Maar het spijt me dat ik dit niet beter heb gedaan. Ik ben niet trots op hoe ik gehandeld heb.”

Ik keek naar hem, maar mijn gevoelens waren een mengelmoes van verwarring en verdriet. « Je hebt alles wat ik voor waar hield, vernietigd. Je huwelijk, dit alles, het voelt alsof je mijn moeder nooit echt hebt gewaardeerd………………

Lees verder op de volgende pagina.