Aller au contenuDe volgende dagen waren een waas van woede en verwarring. Mijn vader probeerde me meerdere keren te bellen, maar ik nam niet op. Zijn excuses waren niets meer dan holle woorden voor mij. Hoe kon ik ooit vertrouwen hebben in iemand die zo snel mijn moeder verving, alsof haar leven geen waarde had?
Ik bracht mijn dagen door in mijn kamer, alles in me stil en bevroren. Anna en Mason stuurden me berichtjes, maar ik kon ze niet terugschrijven. Alles in mijn leven voelde als een leugen. Mijn vader had alles wat ik dacht te begrijpen over familie en loyaliteit in één klap vernietigd.
Op een avond, ongeveer een week na het huwelijk, stond er iemand voor mijn deur. Het was Mason. Hij stond daar, zijn handen in zijn zakken, en keek me aan met een mengeling van schuld en vastberadenheid.
« Mag ik binnenkomen? » vroeg hij, zijn stem zacht.
Ik aarzelde, maar uiteindelijk knikte ik en liet hem binnen. We gingen zitten, en hij keek me even aan, zijn ogen vol spijt.
“Tessa, ik weet dat je boos bent. En ik begrijp het. Maar ik wil je nog iets zeggen. Mijn moeder… en mijn vader… dit is alles behalve normaal voor ons. Mijn moeder, als ze eerlijk is, weet ook dat ze iets verschrikkelijks heeft gedaan. Maar je vader… hij is altijd al goed geweest in het doen alsof alles in zijn leven perfect is, zelfs als het dat niet was. Jij… jij was altijd het perfecte plaatje voor hem, en hij was bang om alles te verliezen wat hij had opgebouwd.”
Zijn woorden kwamen langzaam, maar met zoveel gewicht dat ze elke muur die ik had opgebouwd beetje bij beetje afbreken. « Hij heeft altijd voor jou gezorgd, Tessa, maar hij heeft het altijd op zijn manier gedaan. En dit… dit huwelijk is gewoon een manier voor hem om zijn eigen gevoelens te verdoezelen. »
Ik keek naar de vloer, mijn handen om mijn benen geklemd. Mijn vader had altijd een manier gehad om dingen voor me te verbergen. Maar wat Mason zei, maakte alles alleen maar ingewikkelder. Ik wilde niet weten dat mijn vader zo’n man was. Dat het zijn manier was om te rouwen……………