Het belletje boven de deur rinkelde zacht.

Ik draaide me om en voelde hoe mijn hart bijna stilviel.

Richard stond in de deuropening.

Zijn gezicht verloor alle kleur toen hij Rose zag. Vervolgens keek hij naar mij. Hij begreep meteen dat zijn geheim niet langer verborgen was.

« Evelyn… » fluisterde hij.

« Ga zitten, » zei ik kalm, al trilden mijn handen onder de tafel. « Geen leugens meer. »

Hij ging langzaam tegenover ons zitten. Minutenlang sprak niemand.

Uiteindelijk zuchtte Rose diep.

« Twintig jaar geleden, » begon ze, « waren Richard en ik verloofd. We hielden echt van elkaar. »

Richard knikte zwijgend.

« Toen ik zwanger werd, » vervolgde Rose, « kregen we een zwaar auto-ongeluk. Ik lag wekenlang in het ziekenhuis. Iedereen vertelde Richard dat ik het waarschijnlijk niet zou overleven. »

Ik keek naar Richard.

« Dat is niet wat je mij ooit hebt verteld. »

Hij liet zijn hoofd zakken.

« Ik schaamde me. »

Rose ging verder.

« Tijdens mijn herstel bleek dat ik ernstig ziek was. De artsen wisten niet of ik lang genoeg zou leven om voor onze baby te zorgen. »

Ze haalde voorzichtig een vergeelde foto uit haar tas.

« Onze dochter werd geboren. Richard en ik wilden haar veiligheid boven alles stellen………

Lees verder op de volgende pagina.