—

“Hij is prachtig,” onderbrak ik hem zacht.

—

Ik pakte het glas op.

Hield het tussen ons in.

—

“Maar dit…” zei ik,

“…is interessanter.”

—

Zijn kaak verstrakte.

—

“Ik begrijp het niet,” zei hij.

—

Ik haalde het papiertje eruit.

Legde het op tafel.

—

Zijn hand bewoog.

Stopte.

—

Vier woorden.

—

Tomorrow night.

—

De lucht in de kamer werd zwaar.

—

“Ik kan dit uitleggen,” zei hij snel.

—

Maar hij kwam niet dichterbij.

—

Niet meer.

—

“Doe dat,” zei ik rustig.

—

Hij slikte.

—

“Het is niet wat je denkt.”

—

Ik knikte.

—

“Dat zeggen mensen altijd,” antwoordde ik.

—

Stilte.

—

Toen pakte ik mijn telefoon.

—

En drukte op één knop.

—

De opname liep al.

—

Vanaf het moment dat hij de keuken binnenkwam.

—

Zijn ogen veranderden.

—

“Wat doe je?” vroeg hij.

—

“Ik luister,” zei ik.

—

Een lange stilte.

—

Toen brak hij.

Niet luid.

Niet dramatisch.

—

Maar genoeg.

—

“Het was alleen maar geld,” fluisterde hij.

“Het zou… makkelijk zijn……………

Lees verder op de volgende pagina.