ik was niet in gevaar omdat ik iets vermoedde.

—

Ik was in gevaar…

omdat hij dacht dat ik niets vermoedde.

—

De voetstappen kwamen dichterbij.

Rustig.

Zelfverzekerd.

—

Alsof alles al beslist was.

—

Ik legde het papiertje terug in het glas.

Duwde de ketting eroverheen.

—

Adem in.

Adem uit.

—

Toen draaide ik me om.

Net op tijd.

—

Mauricio stond in de deuropening.

—

“Je bent vroeg wakker,” zei hij.

—

Zijn ogen gingen meteen naar het aanrecht.

—

Naar het glas.

—

Een fractie van een seconde…

zag ik het.

—

Twijfel.

—

“Wat is dat?” vroeg hij.

—

Ik haalde mijn schouders op.

—

“Geen idee,” zei ik.

“De ketting zag er vies uit, dus ik heb hem in water gelegd.”

—

Hij kwam dichterbij.

Te snel.

—

“Waarom zou je dat doen?” vroeg hij.

—

Ik glimlachte zwak.

—

“Gewoon… een gevoel.”

—

Stilte.

—

Hij keek naar het glas.

Lang.

Te lang.

—

Toen keek hij weer naar mij.

—

En ineens wist ik het zeker.

—

Dit was geen misverstand.

—

“Je hoeft hem niet te dragen,” zei hij plots.

“Als je hem niet mooi vindt—…………………

Lees verder op de volgende pagina.