Aller au contenuIk keek weer naar de grote tafel in het midden van de tuin.
Lucie zat nog steeds tussen de gasten, lachend om iets wat een man naast haar zei. Ze zag er zelfverzekerd uit. Elegant. Volkomen op haar plaats.
Alsof ze hier thuishoorde.
“En mijn dochter?” vroeg ik.
Jean aarzelde.
“Lucie… is opgegroeid in een andere wereld dan jij je herinnert.”
“Leg uit.”
“Toen Claire de controle over het kasteel verloor, kwamen er nieuwe mensen in haar leven. Zakenpartners. Investeerders. Mensen met geld.”
Ik voelde een ongemakkelijk voorgevoel.
“Eén van hen heeft Lucie praktisch onder zijn hoede genomen. Hij betaalde haar studies. Haar reizen. Haar leven.”
“Wie?”
Jean antwoordde niet meteen.
Toen zei hij een naam die ik niet had verwacht te horen.
“Victor Delacroix.”
Mijn vingers verstijfden rond de telefoon.
Victor Delacroix was geen gewone investeerder.
Hij was een man die bekend stond om één ding: hij kocht alles wat hij wilde.
Huizen. Bedrijven.
En soms… mensen.
“Is hij hier vanavond?” vroeg ik.
Jean zweeg even.
“Waarschijnlijk.”
Ik keek opnieuw naar de tuin.
En toen zag ik hem.
Aan het hoofd van de tafel zat een man van ongeveer zestig jaar oud. Grijs haar, perfect gesneden pak, een glimlach die meer controle dan plezier uitstraalde.
Victor Delacroix.
Hij hief zijn glas terwijl iemand een toost uitbracht.
Lucie zat naast hem.
Te dicht.
Veel te comfortabel.
Mijn maag draaide om.
“Jean,” zei ik langzaam. “Weet Lucie dat Claire haar moeder is?”
De stilte aan de andere kant van de lijn duurde langer dan ik wilde………….