Langzaam.

Alsof hij iets zocht.

Mijn adem stokte.

Zocht hij… camera’s?

Hij liep naar het raam en keek naar buiten.

Daarna draaide hij zich weer naar Margaret.

“Je verpest haar,” zei hij koud.

Margaret keek hem recht aan.

“Ze is een baby.”

“Ze moet niet bang zijn voor haar eigen vader.”

Margaret antwoordde niet meteen.

Toen zei ze iets dat mijn hele wereld liet kantelen.

“Misschien moet je jezelf eens afvragen waarom ze dat wel is.”

Mijn vingers klemden zich om mijn telefoon.

De kamer werd stil.

Michael keek haar aan met een blik die ik niet kende.

Koud.

Bijna vijandig.

“Pas op met wat je suggereert,” zei hij langzaam.

Margaret zette een stap dichterbij.

“En jij moet oppassen met wat je doet.”

Mijn hart sloeg over.

Wat bedoelde ze?

Michael lachte kort.

Maar het was geen vrolijke lach.

“Je verbeelding slaat op hol.”

Margaret schudde haar hoofd.

“Baby’s verzinnen dit soort reacties niet.”

Olivia lag nu stil tegen haar schouder, haar kleine handje in Margaret’s blouse geklemd.

Michael keek naar haar.

En toen gebeurde iets dat mijn bloed deed stollen.

Zijn glimlach verdween.

Volledig.

Voor een seconde was er alleen een harde, lege blik.

Toen draaide hij zich om.

“Wat je ook denkt gezien te hebben,” zei hij terwijl hij naar de deur liep, “hou het voor jezelf.”

De voordeur sloeg dicht…………

Lees verder op de volgende pagina.