En op dat moment…

veranderde zijn gezicht echt.

Niet zomaar een kleine scheur in zijn glimlach.

Maar een volledige instorting.

Alsof alles wat hij dacht te controleren…

in één seconde uit zijn handen gleed.

— Dit is absurd, zei hij, maar zijn stem trilde.

Niet van woede.

Van paniek.

Ik stapte langzaam van het podium af.

Elke stap weerklonk in de stilte van de zaal.

— Absurd? herhaalde ik zacht. Nee, Alexandre… dit is precies.

Ik gaf het document aan Hélène.

— Officieel.

Hélène knikte en overhandigde het aan de beveiliging, die het naar hem uitstak.

Hij nam het niet meteen aan.

Zijn ogen gingen van mij…

naar de menigte…

naar Valérie…

En toen weer naar mij.

Voor het eerst die avond…

zag ik hem zonder masker.

— Je gaat dit niet doen, fluisterde hij.

Ik glimlachte licht.

— Ik heb het al gedaan.

Een golf van gefluister trok door de zaal.

Investeerders begonnen met elkaar te praten.

Journalisten pakten hun telefoons.

De realiteit begon te landen.

Snel.

Hard.

Valérie deed een stap naar voren.

Haar stem was scherper nu.

— Dit is een vergissing. Alexandre leidt dit bedrijf al jaren!

Ik draaide mijn hoofd langzaam naar haar.

— Leiden… is niet hetzelfde als bezitten.

Ze verstijfde.

— En profiteren… is niet hetzelfde als verdienen.

Een paar mensen in de zaal knikten onbewust.

Alexandre probeerde opnieuw controle te krijgen.

Hij richtte zich tot het publiek.

— Dames en heren, dit is een privékwestie die—

— Nee, onderbrak ik hem.

Ik keek de zaal rond.

— Dit is een zakelijke kwestie. En een kwestie van integriteit…………………

Lees verder op de volgende pagina.