Omdat ouderschap nooit alleen om DNA heeft gedraaid.

William staarde naar mij alsof hij zijn adem was vergeten.

“Waarom… waarom wist ik dit niet?” vroeg hij zacht.

Ik kneep in zijn hand.

“Je wíst het,” zei ik rustig. “Je wist alleen niet dat je moeder dit ooit tegen ons zou gebruiken.”

Denise schudde haar hoofd, nu niet langer triomfantelijk, maar verward.

“Dat… dat is onmogelijk,” zei ze. “Je verzint dit nu om jezelf te redden.”

Ik stond op en liep naar de kast in de woonkamer. Mijn handen trilden niet toen ik de map pakte die daar al vier jaar lag. Ik had altijd geweten dat dit moment ooit kon komen. Alleen niet dat het zo zou zijn.

Ik legde de documenten op tafel.

“Medische rapporten. Juridische verklaringen. Ondertekende toestemmingen,” zei ik. “Alles legaal. Alles gecontroleerd.”

William bladerde door de papieren. Zijn ogen vulden zich met tranen.

“Al die nachten…” fluisterde hij. “Ik dacht dat ik je had gefaald.”

Ik schudde mijn hoofd.

“Je hebt mij nooit gefaald. We hebben samen gevochten. En samen gekozen.”

Denise sloeg met haar hand op tafel.

“Dus hij is niet eens van ons?” beet ze me toe. “Niet van mijn bloed?”

Ik keek haar recht aan.

“Hij is van ons huis. Van onze liefde. Van de nachten dat William bij zijn bed zat als hij koorts had. Van de keren dat jij hem nauwelijks aankijkt.”

Billy kwam net de kamer binnen gerend, met een speelgoedauto in zijn hand…………..

Lees verder op de volgende pagina.