Aller au contenuIk was veranderd.
Ik liep recht naar hem toe, mijn hakken tikten zachtjes op de marmeren vloer. Zijn ogen ontmoetten de mijne en voor een moment zag ik die verwarring, die flits van herkenning in zijn blik. Maar het was te laat. Ik was niet meer de vrouw die hem had bewonderd. Ik was iemand anders geworden.
« Valeria, » zei hij, zijn stem iets zachter dan normaal. Hij leek voor een moment uit zijn evenwicht, iets wat ik niet vaak van hem had gezien.
« Ja, Pablo, » antwoordde ik, mijn stem rustig. « Ik denk dat je iets vergeten bent te zeggen. »
Hij keek naar me, zijn ogen gleden over mijn jurk en ik zag zijn blik die altijd vol minachting was. Maar ik voelde geen angst meer. Geen onzekerheid. « Wat bedoel je? » vroeg hij, met een frons.
« Je hebt altijd gedacht dat jij alles controleerde, » zei ik, mijn woorden waren kalm, maar het gevoel dat ik had, was krachtig. « Je hebt altijd gedacht dat ik je eigendom was. Maar ik ben hier niet om je goedkeuring te krijgen. Ik ben hier voor mezelf. »
Er was een stilte. Het was alsof de hele kamer even stopte met ademen. En toen kwam zijn lach. Het was een cynische lach, maar deze keer voelde het niet als een overwinning voor hem. Het voelde als een verlies.
« Ik geloof niet dat je weet wat je zegt, Valeria, » zei hij, maar zijn stem klonk nu zwakker.
« Ik weet precies wat ik zeg, Pablo, » antwoordde ik, mijn ogen stevig gericht op de zijne. « En ik weet wat ik waard ben. Het is tijd dat jij dat ook weet. »
De kamer vulde zich weer met geluid, maar voor mij was alles stil. Ik had mijn grens getrokken, en deze keer zou ik niet terugkrabbelen.
Pablo keek me aan, zijn arrogantie was verdwenen, maar ik voelde geen triomf. Het was geen overwinning. Het was bevrijding.
Ik draaide me om en liep weg. De Diamantengala was niet voor mij, en dat wist ik. Maar ik had mijn eigen verhaal geschreven, en dat was alles wat ik nodig had.