Het had maanden geduurd voordat ik eindelijk had besloten om een stap te zetten. Elke keer als ik dacht dat ik klaar was om iets te veranderen, voelde ik de angst mijn benen verlammen. Het was makkelijker om in de comfortabele leugen van mijn oude leven te blijven hangen, de rol van de onzichtbare vrouw die zich tevreden stelde met wat ze kreeg. Maar toen had hij het gezegd, die woorden die ik niet had willen horen: « saaie provinciale ». Die woorden drongen door mijn huid, als scherpe messen, en het was toen dat ik wist dat ik niet langer dezelfde vrouw kon zijn.

Het was niet dat ik alles wat ik had, wilde opgeven. Maar ik wilde niet langer het stille slachtoffer zijn van Pablo’s dromen, zijn ego, zijn keuzes. Ik was Valeria, niet zijn schaduw. En ik zou me niet langer verbergen.

Het geluid van de motor van zijn Porsche Cayenne was langzaam vervaagd in de verte, maar de stilte die achterbleef was anders. Het was geen vredige stilte, geen ruimte om te ademen. Het was een zware, geladen stilte, vol met de belofte van wat komen zou. En ik wist dat ik niet langer zou wachten. Niet voor hem. Niet voor iemand.

De regen was nog steeds zacht, maar het voelde anders nu. De straten van Madrid glansden onder de nevel, het ritme van de regen een symfonie van bevrijding. Toen ik de straat op liep, voelde ik de spanning in mijn lijf. Mijn ademhaling was rustig, maar mijn hartslag was verhoogd. Het was alsof ik een nieuwe wereld betrad, een wereld die ik tot nu toe alleen van buitenaf had bekeken. De stad was altijd een plek van bewondering geweest, maar nu voelde ik dat ik deel uitmaakte van haar.

De lichten van de stad flikkerden in de regen, en ik voelde mijn gedachten langzaam tot rust komen. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me krachtig. Niet omdat ik iets had bereikt, maar omdat ik iets losliet. Mijn oude zelf. Mijn oude leven. Het was allemaal verdwenen, opgeslokt door de regen die de straten schoonmaakte.

Toen ik het luxe hotel binnenliep, was het alsof de tijd even stil stond. De marmeren vloeren schitterden onder de lichten van de kroonluchters, en de geur van dure parfums vulde de lucht. Ik had altijd gedacht dat ik me hier nooit op mijn gemak zou voelen. Maar nu was alles anders. Ik voelde me geen indringer meer. Ik voelde me geen toeschouwer. Ik was onderdeel van deze wereld, of ik het nu wilde of niet. En ik wilde het…………….

Lees verder op de volgende pagina.