Het gebrek aan balans werkte door naar de kinderen. Ze leerden van hem om mij niet serieus te nemen. Paul speelde de rol van “de leuke papa”, terwijl ik werd neergezet als de “strenge stiefmoeder.” Soms maakten ze er samen een spel van om mij te kleineren. Het deed pijn, maar ik hield vol omdat ik dacht dat stabiliteit voor de kinderen belangrijker was dan mijn gevoelens.

Na een jaar begon het schuldgevoel plaats te maken voor spijt. Ik was jong, ik had mijn leven nog maar net begonnen, en ik voelde me gevangen in een rol die ik niet aankon. Twee jaar later pakte ik mijn spullen. Ik schreef een brief, legde uit dat ik niet langer kon doorgaan, en vertrok.

De scheiding was bitter, maar ook eenvoudig: ieder hield wat hij of zij bezat. Ik liet het hoofdstuk achter me, probeerde opnieuw te beginnen en bouwde stap voor stap een nieuw leven op. Ik hertrouwde, kreeg kinderen, en vond eindelijk rust en liefde in een gezin dat ik zélf had opgebouwd……

lees meer op de volgende pagina