Hij slikte moeizaam.

— Ik wilde het je later vertellen, Meredith… rustig… zonder drama.

Mijn handen begonnen te trillen.

— Zonder drama? Je plant in het geheim een scheiding, huurt een advocaat in, verzamelt mijn persoonlijke spullen alsof ik dood ben… en je noemt dat geen drama?

De advocaat keek op haar horloge, zichtbaar ongemakkelijk.

— Misschien is dit geen geschikt moment. Ik kan later terugkomen—

— Nee, zei ik scherp. Jij blijft. Ik wil alles horen.

Grant zuchtte diep, alsof híj degene was die leed.

— Ik ben al maanden ongelukkig.

Die woorden voelden als een klap.

— Maanden? fluisterde ik. Terwijl we samen aten… samen sliepen… plannen maakten?

Hij keek naar de grond.

— Het werkte gewoon niet meer.

Ik keek naar het bed, naar mijn leven dat daar lag uitgestald alsof het bewijsstukken waren in een misdaadzaak.

Toen zag ik iets anders.

Een map met foto’s.

Ik pakte die met trillende handen.

Foto’s van mij.

In de supermarkt.

Bij de school van de kinderen.

Tijdens het wandelen.

Mijn maag draaide om.

— Volg je me?

De advocaat antwoordde voordat Grant kon spreken.

— Standaard documentatie voor voogdijprocedures.

Voogdij.

Hij wilde niet alleen scheiden.

Hij wilde mijn kinderen afpakken.

Er werd iets koud en scherp in mij wakker.

— Dus dit was je plan? vroeg ik rustig. Terwijl ik dacht dat je werkte… verzamelde je bewijs tegen mij?

Grant werd defensief.

— Ik moet aan mijn toekomst denken. De rechter moet zien dat jij emotioneel instabiel bent.

Ik lachte.

Niet van humor.

Een gebroken, hol geluid……………..

Lees verder op de volgende pagina.