Van kinderen.

Van kerstfeesten.

Van nieuwe gezinnen.

“Mijn moeder en ik hebben hier ooit gewoond,” zei ze zacht.

Ik keek haar verrast aan.

“Echt?”

Ze knikte.

“Na die dag in de supermarkt… veranderde alles.”

Ze glimlachte een beetje.

“Mijn moeder zei dat er nog goede mensen in de wereld waren. Dat één moment genoeg kon zijn om iemand weer hoop te geven.”

Mijn ogen begonnen te prikken.

“Dat was maar een klein gebaar,” fluisterde ik.

Ze schudde haar hoofd.

“Voor u misschien.”

Ze wees naar een foto aan de muur.

Daar stond een jonge vrouw met een klein meisje.

Het meisje hield een pop vast.

Dezelfde pop die ik twintig jaar geleden had gekocht.

“Dat was de eerste kerst waarop mijn moeder weer glimlachte,” zei ze.

Mijn handen trilden licht.

“Maar dat is niet alles.”

Ze pakte mijn hand en leidde me naar een andere kamer.

Toen de deur openging, stonden er ongeveer twintig kinderen binnen.

Ze waren bezig met knutselen.

Maar toen ze mij zagen, stopten ze allemaal.

De jonge vrouw draaide zich naar hen.

“Kinderen,” zei ze.

“Dit is de vrouw over wie ik jullie altijd vertel.”

Mijn hart sloeg sneller.

“De elf van de Kerstman.”

De kinderen begonnen te glimlachen.

Een klein jongetje kwam naar voren.

“Bent u echt een elf?” vroeg hij serieus.

Ik moest lachen, terwijl mijn ogen vol tranen stonden………………

Lees verder op de volgende pagina.