Met warme groet,

Helena

—

Ik moest slikken. Mijn ogen prikten. Mijn zoon keek me vragend aan. “Mama, huil je?”

“Ja, lieverd,” zei ik zacht. “Maar dit zijn goede tranen.”

De medewerkster schoof een envelop naar me toe. “Mevrouw Helena heeft ook dit achtergelaten. Ze stond erop.”

Ik wilde weigeren nog vóór ik wist wat erin zat. Maar nieuwsgierigheid won.

Binnenin zat geen geld. Geen bonnetje. Geen waardebon.

Alleen een kleine, oude zwart-witfoto. Een jonge vrouw met een baby op haar arm, staand voor precies deze supermarkt — tientallen jaren geleden.

Achterop stond handgeschreven:

‘Dit was ik. En nu bent u die vrouw die iemand optilt.’

Ik kon niets meer zeggen.

—

Diezelfde avond vertelde ik het verhaal aan mijn zus aan de telefoon.

“Zie je wel,” zei ze zacht. “Wat jij zonder nadenken deed, is voor iemand anders een levensmoment geweest.”

Ik dacht aan mijn lege portemonnee, aan mijn vermoeidheid die avond, aan hoe ik bijna niets meer overhad tot vrijdag. En toch voelde het nu alsof ik iets onbetaalbaars had gekregen.

—

Een week later gebeurde er iets onverwachts.

Ik kwam net terug van mijn werk toen er op de deur werd geklopt. Geen harde klop, maar voorzichtig. Toen ik opende, stond daar een jonge man in een net overhemd. Naast hem stond… Helena.

Ze zag er kleiner uit dan ik me herinnerde, maar haar ogen herkende ik meteen.

“Ik hoop dat ik niet storend ben,” zei ze nerveus. “De winkel heeft me geholpen uw adres te vinden.”

Ik schrok even, maar ik glimlachte. “U stoort helemaal niet. Kom binnen alstublieft.”

Ze keek rond in onze eenvoudige woonkamer. “Wat een warm huis,” zei ze zacht……………..

Lees verder op de volgende pagina