De muziek begon zacht te spelen terwijl de gasten hun plaatsen innamen. Iedereen glimlachte, fluisterde, bewonderde de bloemen, de decoraties, de elegante zaal. Alles zag eruit als een droomhuwelijk.

Precies zoals Oliver het wilde.

Precies zoals ik het had gepland.

Ik liep langzaam naar het altaar, mijn witte jurk glinsterde onder het zachte licht. Mijn sluier viel licht over mijn gezicht, maar mijn blik was helder, rustig… en vastbesloten. Oliver stond daar, zelfverzekerd glimlachend, alsof hij al zeker was van zijn overwinning.

Toen onze ogen elkaar ontmoetten, knipoogde hij naar me.

Ik glimlachte terug.

Maar mijn glimlach betekende iets totaal anders.

De ceremonie begint

De ambtenaar sprak over liefde, vertrouwen en een gezamenlijke toekomst. Ironische woorden. Bij elke zin voelde ik hoe Oliver’s moeder, Sarah, mij observeerde met haar koude, berekenende blik.

Ze dacht dat ik haar ideale slachtoffer was.

Een vermoeide alleenstaande moeder. Emotioneel. Afhankelijk.

Ze had geen idee.

Toen kwam het moment van de geloften.

Oliver begon.

— “Sharon, vanaf het moment dat ik je ontmoette, wist ik dat jij de vrouw van mijn leven was…”

Zijn stem klonk warm, overtuigend. De gasten waren ontroerd. Sommigen pinkten tranen weg.

Hij was een uitstekende acteur.

Toen was het mijn beurt.

Ik nam een diepe ademhaling.

— “Oliver… gisteren heb je mij een onverwacht cadeau gegeven.”

Hij fronste licht. Niet wat hij verwachtte.

— “Je hebt me de waarheid gegeven.”

Een ongemakkelijke stilte viel in de zaal.

Sarah verstijfde.

Oliver probeerde te lachen.

— “Schat, wat bedoel je?”

Ik knikte naar de ceremoniemeester.

De waarheid op het grote scherm

Plotseling ging achter ons een groot scherm aan……………..

Lees verder op de volgende pagina.