Ik stond in de keuken met mijn handen op het aanrecht. Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn oren hoorde suizen. De borden in mijn handen trilden lichtjes.

“Laat haar gaan of zeg haar dat je…”

Leo’s stem bleef in mijn hoofd echoën.

Ik wist dat ik niet langer kon doen alsof ik niets had gehoord. Ik kon niet terug naar de tafel gaan en glimlachen alsof alles normaal was. Mijn benen voelden zwaar, maar toch liep ik langzaam terug naar de eetkamer.

Daniel keek op toen hij me zag. Zijn gezicht was bleek. Leo staarde naar zijn bord.

“Ik moet iets zeggen,” begon ik zacht.

Daniel probeerde te glimlachen. “Natuurlijk. Is alles in orde?”

Ik keek hem recht aan. “Ik begrijp Frans.”

De stilte die volgde was verstikkend. Leo’s hoofd schoot omhoog. Daniel’s gezicht verloor alle kleur.

“Hoeveel heb je gehoord?” vroeg Daniel hees.

“Genoeg,” antwoordde ik. “Genoeg om te weten dat er iets is wat ik niet weet.”

Leo stond abrupt op. “Papa, zie je wel? Dit is precies wat ik bedoelde!”

“Leo, ga naar je kamer,” zei Daniel scherp.

“Nee! Niet deze keer.” Leo’s ogen waren vochtig, maar vastberaden. “Ze verdient de waarheid.”

Ik voelde een steek van medelijden voor hem. Hij was pas veertien. Zijn moeder verloren. En nu zat hij tussen ons in, alsof hij de volwassene moest zijn.

“Laat hem blijven,” zei ik zacht. “Als het over mij gaat, wil ik het horen.”

Daniel zakte terug in zijn stoel. Voor het eerst sinds ik hem kende, zag ik pure angst in zijn ogen.

“Het is niet wat je denkt,” begon hij.

“Dat weet ik niet,” antwoordde ik eerlijk. “Want ik weet helemaal niets.”

Hij haalde diep adem. “Mijn vrouw is niet alleen overleden bij een ongeluk.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Ze reed te hard,” ging hij verder. “Maar ze was niet alleen.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Ze was met iemand anders. Een man.”

Leo sloot zijn ogen.

“Ze had een relatie,” fluisterde Daniel. “Ik wist het al maanden. We waren bezig met een scheiding. Die avond hadden we ruzie gehad. Ze vertrok boos. En toen… gebeurde het ongeluk.”

De kamer leek te draaien.

“Waarom heb je me dat nooit verteld?” vroeg ik.

“Omdat ik me schaamde,” zei hij. “Ik schaamde me dat mijn huwelijk was mislukt. Dat ik het niet had zien aankomen. Dat ik boos op haar was toen ze stierf. Mijn laatste woorden tegen haar waren vol woede.”

Zijn stem brak.

Leo keek naar zijn vader, niet boos, maar verdrietig.

“Maar dat is niet alles,” zei Leo zacht.

Daniel sloot zijn ogen. “Leo…”

“Je gaat het haar niet weer verzwijgen,” zei Leo vast…………

Lees verder op de volgende pagina.