Ik was 24 toen ik verliefd werd op Derek.

Op mijn 26e hadden we een dochter en wat ik toen zag als een stabiel huwelijk.

Op mijn 28e zat ik alleen aan de keukentafel, rekeningen te sorteren terwijl mijn dochter boven sliep.

Alleenstaand moederschap voelt niet meteen zwaar.

Het sluipt langzaam naar binnen.

Je merkt het wanneer je ’s nachts wakker schrikt omdat je bang bent dat je iets vergeten bent.

Wanneer je ziek bent maar toch moet opstaan.

Wanneer elke onverwachte rekening aanvoelt als een dreun.

Toen Molly haar been brak, was het niet alleen angst die ik voelde.

Het was het besef dat ik haar enige echte vangnet was.

Het gebeurde op een zonnige middag. Ze had net geleerd zonder zijwieltjes te fietsen.

“Kijk mama, hoe snel ik kan!” riep ze.

Ik lachte nog.

Vijf seconden later hoorde ik een gil die ik nooit meer vergeet.

In het ziekenhuis gebruikten ze woorden als “gecompliceerde breuk” en “operatieve correctie.” Ik knikte alsof ik alles begreep, maar mijn hoofd suisde.

De verzekering dekte niet alles.

De rekening die ze me gaven, liet mijn handen trillen.

Dus ik belde Derek.

“Onze dochter moet geopereerd worden,” zei ik. “Ik heb hulp nodig.”

Een stilte.

Dan een zucht.

“Ik heb dat soort geld nu niet.”

Geen vraag hoe het met haar ging.

Geen paniek.

Gewoon… administratie.

“Oké,” zei ik.

Ik smeekte niet.

Ik hing op.

Drie dagen later stuurde mijn vriendin Emma me een screenshot.

Omdat ik geblokkeerd was op zijn Instagram.

Daar stond hij.

Glimlachend naast een gloednieuwe SUV. Rode strik op de motorkap.

‘Mijn meisje verrassen. Ze verdient het beste ❤️’

Mijn keel trok dicht.

Ik belde hem meteen.

“Je zei dat je geen geld had voor Molly’s operatie………..

Lees verder op de volgende pagina.