Mijn moeder zat die ochtend op de bank, haar handen rustig in haar schoot, een kop koffie in haar handen. Ze keek naar de foto’s op de muur, naar de eenvoudige, maar betekenisvolle momenten die we hadden vastgelegd. Ze keek anders naar alles, alsof ze voor het eerst echt probeerde te begrijpen waar we vandaan kwamen.

Na een tijdje brak ze de stilte. “Je hebt het goed voor elkaar, Maya,” zei ze, haar stem zacht maar met een zekere opluchting die ik niet had verwacht. “Ik had gedacht dat je zou falen… dat het allemaal een mislukking zou zijn, maar… ik zie nu dat je een echte familie hebt opgebouwd.”

Ik keek haar aan, mijn ogen vol van de emoties die ik niet vaak had laten zien. “Het was nooit over falen, mama. Het was over kiezen. En ik heb gekozen voor wat mijn geluk betekent, niet voor wat jij had voorgepland.”

Ze knikte langzaam, alsof ze eindelijk begreep wat ik altijd had proberen te zeggen. “Misschien had ik dat niet moeten proberen te sturen,” zei ze. “Misschien had ik je moeten laten kiezen wat je echt wilde.”

Ik knikte. Het was geen makkelijke weg geweest, maar het was de enige die ik had willen bewandelen. Het was niet perfect, maar het was mijn pad. Mijn leven, mijn keuzes, mijn familie.

Tegen de avond, terwijl Anna in de keuken stond en haar zoon aan het helpen was met huiswerk, zat mijn moeder met me op de bank. Er was geen discussie, geen conflict meer, alleen de eenvoudige aanwezigheid van een vrouw die haar dochter eindelijk accepteerde zoals ze was……………….

Lees verder op de volgende pagina.