De volgende dag was de sfeer in huis veranderd. Mijn moeder was er nog, maar de spanning was merkbaar afgenomen. De harde woorden die tussen ons waren gewisseld, de jaren van onbegrip en afwijzing, leken opeens een stuk minder belangrijk. Ze had geen onvoorwaardelijke acceptatie getoond, maar misschien was dit het begin van iets anders.

Anna en haar zoon waren de ochtend na mijn moeder’s bezoek druk bezig met hun dagelijkse routine. Anna, altijd de kalmte zelve, zorgde ervoor dat haar zoon zich goed voelde, ondanks de vreemde situatie. De kinderen waren altijd het centrum van onze wereld, en ik realiseerde me dat, ongeacht de obstakels die we tegenkwamen, we altijd een veilige haven voor hen waren geweest…………..

Lees verder op de volgende pagina.