Aller au contenuDerek wist het.
Daarom was hij terug.
De volgende dag kwam Derek opnieuw. Zelfverzekerd. Met papieren.
“Ik neem mijn dochters mee,” zei hij. “De rechter zal aan mijn kant staan.”
Ik glimlachte.
Voor het eerst.
“Prima,” zei ik. “Maar laten we alles eerlijk doen.”
Ik speelde Elena’s opname af.
De advocaat verstijfde.
Toen overhandigde ik de berichten. De e-mails. De bewijzen dat Derek jarenlang niets had gedaan. Geen bezoek. Geen steun. Geen contact.
“En,” zei ik rustig, “dit is kinderpsycholoog Dr. Vermeer. Hij heeft alles gehoord wat u tegen de meisjes zei.”
Derek werd bleek.
“Dat is niet—”
“Het is manipulatie van blinde minderjarigen,” onderbrak de advocaat. “En dat is strafbaar.”
De rechter hoefde niet lang na te denken.
Het ouderlijk gezag werd Derek ontnomen.
Permanent.
Die avond lagen Maya en Lily tegen me aan op de bank.
“Ga je ons weggeven?” vroeg Lily zacht.
Ik slikte.
“Nooit,” zei ik. “Jullie zijn mijn dochters.”
Maya glimlachte.
“Dan zijn wij veilig.”
En voor het eerst sinds mijn zus stierf…
wist ik dat ze gelijk had.