“Bijna is al geweldig,” antwoordde Mike. “Je geeft niet op. Dat is alles wat telt.”

Mijn ogen vulden zich met tranen.

Ik klikte door naar de volgende video.

Een andere nacht. Een ander parkeerterrein. Mike opende de kofferbak. Binnenin: een oud keyboard en een kleine luidspreker.

Vivian ging zitten en begon te spelen.

Niet onzeker. Niet aarzelend.

Ze speelde alsof ze hier al vaak was geweest. Alsof dit haar veilige plek was.

“Ik haat spelen voor mensen,” zei ze zacht.

“Ik weet het,” antwoordde Mike. “Daarom doen we het hier. Alleen jij. Zonder druk.”

Mijn borst deed pijn.

In een andere video huilde Vivian.

“Ik ben nergens goed in,” snikte ze. “Ik stel iedereen teleur.”

Mike draaide zich volledig naar haar toe.

“Luister naar me,” zei hij kalm. “Je hoeft niemand te bewijzen wie je bent. Je hoeft alleen jezelf niet op te geven. En ik ga nergens heen.”

Ik kon de tranen niet meer tegenhouden.

De laatste video brak me volledig…………

Lees verder op de volgende pagina.