Ik voelde hoe iets kouds zich in mijn borst nestelde. “Mark?”

Hij haalde diep adem. “Sophie heeft ons een keer gezien. In de badkamer op kantoor. Laura had… medische problemen. Parasieten. Ze had uitslag. Ik wilde Sophie niet bang maken.”

“Dus je zei haar dat ze moest zwijgen?” vroeg ik, ongelooflijk kalm.

“Ik wilde je beschermen,” zei hij. “Je zou het verkeerd begrijpen.”

Ik lachte. Eén korte, scherpe lach.

“Je dacht dat liegen me zou beschermen?”

Op dat moment kwam Laura onze kant op. Haar glimlach bevroor toen ze ons zag.

“Oh,” zei ze. “Hallo. Jij moet Emma zijn.”

Ze kende mijn naam.

Mijn handen begonnen te trillen. “Jij hebt mijn dochter ontmoet,” zei ik.

Ze keek naar Mark. “Ik wist niet dat ze… dat ze het begrepen had.”

Dat was genoeg.

Ik draaide me om, liep naar Sophie en pakte haar jas. “We gaan naar huis, schat.”

“Maar mama—” begon Mark.

“Ik ben klaar,” zei ik luid genoeg dat mensen begonnen te kijken. “Met de leugens. Met het fluisteren. Met ‘wormen’ als codewoord.”

De rit naar huis was stil. Sophie viel in slaap op de achterbank. Mark zei niets.

Thuis legde ik haar in bed en bleef nog even naast haar zitten. Haar ademhaling was rustig. Onschuldig. Zij had de waarheid gezegd zonder het te begrijpen……………….

Lees verder op de volgende pagina.