“Mag ik je even spreken?” zei ik scherp tegen Mark, terwijl ik Sophie dichter tegen me aantrok.

Hij keek verrast, maar glimlachte nog steeds voor de buitenwereld. “Nu? Liefje, ik ben midden—”

“Nu,” herhaalde ik, met een toon die geen tegenspraak duldde.

Ik nam hem mee naar een rustige hoek van de zaal, vlak bij de gang naar de toiletten. De muziek klonk gedempt, het gelach van collega’s voelde plotseling ver weg.

“Wat bedoelde Sophie met ‘de dame met de wormen’?” vroeg ik, mijn stem laag maar trillend.

Marks gezicht verstarde. Heel even maar. Maar ik zag het. Ik zag hoe zijn kaak zich aanspande, hoe zijn ogen wegschoten.

“Ze verzint dingen,” zei hij snel. “Je weet hoe kinderen zijn.”

“Ze zei letterlijk: ‘Papa zei dat mama boos zou worden.’”

Ik keek hem recht aan. “Waarom zou ik boos worden, Mark?”

Hij zuchtte overdreven en wreef met zijn hand over zijn gezicht. “Dit is echt niet het moment.”

“Dan had je het niet geheim moeten maken,” beet ik hem toe.

Achter ons hoorde ik Sophie lachen, onschuldig spelend met een ballon. Dat geluid brak iets in mij.

“Wie is die vrouw?” vroeg ik zacht. “Wijs haar aan.”

Mark slikte. Langzaam keek hij de zaal rond en wees uiteindelijk naar een vrouw bij de bar. Elegante jurk. Perfect haar. Zelfverzekerde houding. Ze lachte terwijl ze met een collega praatte.

Mijn hart zonk.

“Dat is… Laura,” zei hij. “Ze werkt op een andere afdeling.”

“En de wormen?” vroeg ik.

Hij zweeg……………..

Lees verder op de volgende pagina.