Ze was jonger dan ik had verwacht. Begin twintig misschien. Haar handen trilden lichtjes terwijl ze de rand van haar jas vasthield. Ze keek niet uitdagend, niet schuldig zelfs—eerder doodsbang. Haar ogen gleden vluchtig van mij naar mijn man, alsof ze elk moment wilde wegrennen.

Mijn hart bonsde zo hard dat ik dacht dat ik flauw zou vallen.

“Dit… dit is Emma,” zei mijn man zacht, alsof hij een bom probeerde te ontmantelen. “Ze… ze werkt bij mij op kantoor.”

Ik stond op, mijn knieën zwak. De kamer leek te draaien. Het romantische diner, de kaarsen, de wijn—alles voelde nu als een slechte grap.

“Je hebt haar… hierheen gebracht?” vroeg ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar.

Hij knikte.

“Ik wilde eerlijk zijn. Volledig eerlijk.”

Volledig eerlijk.

Het woord brandde.

Emma slikte. “Het spijt me,” zei ze zacht. “Ik wist niet… ik bedoel, ik wist wel dat hij getrouwd was, maar—”

“Maar dat hield je niet tegen?” onderbrak ik haar, scherper dan ik wilde.

Ze keek naar de grond. Tranen vulden haar ogen.

“Ik dacht dat hij ging scheiden.”

Mijn man schoot overeind. “Dat heb ik nooit zo gezegd!”

“Je zei dat jullie uit elkaar groeiden,” antwoordde ze meteen. “Dat het alleen nog om de schijn ging.”

Ik voelde iets in mij breken. Niet luid. Niet dramatisch. Gewoon… stil.

“Hoe lang?” vroeg ik.

Hij aarzelde. Te lang.

“Zes maanden,” zei hij uiteindelijk.

Zes maanden.

Zes maanden waarin ik dacht dat onze afstand kwam door stress. Door werk. Door het leven.

Ik liep naar het raam en staarde naar buiten. De stad was rustig, alsof de wereld niets doorhad van de chaos in mijn borst.

“En de zwangerschap?” vroeg ik zonder me om te draaien.

Emma’s hand ging automatisch naar haar buik. Dat ene gebaar zei alles.

“Ik weet het nog niet zeker,” zei ze. “Ik heb pas een test gedaan. Het kan ook stress zijn. Of—”

“Maar het kan ook wél zo zijn,” zei ik………….

Lees verder op de volgende pagina.