Aller au contenuAbby knikte langzaam, alsof ze dat probeerde te begrijpen. “Mag ik hem straks uitpakken?”
Ik glimlachte. “Ja. Maar eerst… wat dacht je van taart?”
Dat bracht een kleine glimlach op haar gezicht.
Die avond, nadat Abby sliep, zaten Mark en ik samen op de bank.
“Ik wist niet dat je dat ging doen,” zei ik zacht.
Hij wreef over zijn gezicht. “Ik ook niet. Maar toen ik haar zag huilen… dacht ik aan mezelf. Aan hoe mam vroeger cadeaus terugnam als ik ‘brutaal’ was.”
Ik keek hem geschokt aan. “Echt?”
Hij knikte. “Ik heb mezelf altijd verteld dat het normaal was. Dat het haar manier was om liefde te tonen. Maar vandaag zag ik het door haar ogen.”
“Dank je,” fluisterde ik. “Voor Abby. Voor ons.”
Hij pakte mijn hand. “Ik had het veel eerder moeten doen.”
De volgende weken bleef Sharon afstandelijk. Ze belde minder. Bezocht ons niet.
En eerlijk gezegd… het huis voelde rustiger.
Op Abby’s verjaardag, een paar dagen later, kwam Sharon toch langs. Zonder cadeaus deze keer.
Ze bleef bij de deur staan.
“Ik wil even met Abby praten,” zei ze.
Ik keek naar Mark. Hij knikte.
Abby kwam voorzichtig naar haar toe.
“Ik wil sorry zeggen,” zei Sharon stroef. “Ik… ik heb het verkeerd aangepakt.”
Abby zei niets. Ze keek alleen.
Sharon zuchtte. “Je hoeft niets te zeggen. Ik wilde alleen dat je weet dat je niets verkeerd hebt gedaan.”
Abby keek naar mij. Toen naar haar vader.
“Dank je,” zei ze zacht.
Sharon knikte en vertrok weer.
Het was geen perfect einde. Geen magische verzoening.
Maar het was een begin.
En die Nintendo Switch?
Abby speelt er nog steeds mee.
Maar belangrijker nog — ze weet nu dat liefde geen prijs heeft.
En dat is het mooiste cadeau dat ze ooit heeft gekregen.