Abby keek voorzichtig op. Haar ogen waren rood en gezwollen. “Papa…?”

Mark hurkte voor haar neer. “Het spijt me dat je dit moest meemaken, lieverd. Dit is niet jouw fout.”

Sharon klemde haar lippen op elkaar. “Je maakt me tot de slechterik.”

“Dat doe je zelf,” zei Mark zacht.

Er ging een lange stilte voorbij. Ik hoorde alleen Abby’s ademhaling en het tikken van de klok aan de muur.

Toen zuchtte Sharon diep.

Met tegenzin strekte ze haar armen uit en hield de doos voor Abby.

“Hier,” zei ze koel. “Maar onthoud dit moment.”

Mark stond op en nam de doos uit haar handen voordat Abby het kon doen.

“Dit moment zal ze zich herinneren,” zei hij. “Maar niet op de manier die jij denkt.”

Hij gaf de Switch aan Abby, die haar weer tegen zich aandrukte alsof iemand het elk moment opnieuw kon afpakken.

“Ik ga naar huis,” zei Sharon abrupt. Ze pakte haar tas. “Ik zie wel wanneer ik weer welkom ben.”

Ze liep langs me heen zonder me aan te kijken en sloeg de deur achter zich dicht.

De stilte die volgde was anders. Zachter. Maar ook pijnlijk.

Abby keek naar ons. “Heb ik iets verkeerd gedaan?”

Mijn hart brak opnieuw.

Ik knielde naast haar. “Nee, schat. Helemaal niet.”

Mark ging naast ons zitten. “Sommige volwassenen vergeten hoe het voelt om kind te zijn………….

Lees verder op de volgende pagina.