Aller au contenu“Dit is nog niet voorbij,” mompelde hij.
Ik glimlachte.
“Oh jawel,” zei ik rustig. “Dit is precies waar het eindigt.”
Hij vertrok zonder nog één keer om te kijken.
De deur sloot zacht achter hem.
Voor het eerst in jaren voelde het huis écht stil. Maar niet leeg.
Warm.
Van ons.
Daniel sloeg een arm om me heen.
“We hebben het gedaan,” zei hij.
Ik knikte.
“We hebben mama’s belofte gehouden.”
Die avond zaten we samen aan tafel. We lachten. We aten. We waren veilig.
En voor het eerst sinds lange tijd wist ik het zeker:
Familie is niet wie je verlaat — maar wie blijft, zelfs wanneer alles instort.