“En jij besloot hem te zien,” zei ik koel. “In mijn huis. In mijn bed.”

Ik schoof haar telefoon naar haar toe. “Pak hem.”

“Waarom?”

“Omdat David over tien minuten thuiskomt. En jij gaat hem nu bellen. Op luidspreker.”

Ze schudde haar hoofd. “Nee… alsjeblieft—”

“Of,” zei ik kalm, “ik stuur dit allemaal naar mama. Naar zijn ouders. Naar zijn werk. En naar iedereen die denkt dat jij een ‘life coach’ bent.”

Ze pakte het toestel met trillende handen en belde.

Hij nam op.

“Hey lieverd,” zei hij achteloos.

Ik boog iets naar voren. “Zeg het.”

Mia slikte. “David… ze weet alles.”

Stilte. Dan: “Wat bedoel je?”

Ik nam het woord. “Ik bedoel dat je vijf minuten hebt om thuis te komen. Of dit gesprek wordt openbaar.”

Hij kwam. Bleek. Zweterig. Paniek in zijn ogen toen hij Mia zag zitten.

Ik stond op.

“Dit is hoe het gaat,” zei ik rustig. “Mia, jij verlaat nu dit huis en je blijft uit ons leven. David, jij pakt een tas en slaapt ergens anders. De kinderen weten niets—nog niet. Dat hangt af van hoe volwassen je je vanaf nu gedraagt……..

Lees verder op de volgende pagina.